18 Mayıs 2017 Perşembe

İçinden doğru sevdim seni  
Bakışlarından doğru sevdim de  
Ağzındaki ıslaklığın buğusundan  
Sesini yapan sözcüklerden sevdim bir de  
Beni sevdiğin gibi sevdim seni  
Kar bırakılmış karanlığından.  
Yerleştir bu sevdayı her yerine  
Yüzünde ter olan su damlacıklarının  
Kaynağına yerleştir  
Her zaman saklamadığın, acısızlığın son durağına  
Gül taşıyan cocuğuna yerleştir  
Ve omuzlarına daracık omuzlarına  
Üşümüş gibisin de sanki azıcık öne taşırdığın  
Tam oraya işte, uçsuz bucaksız bir düzlükten  
Bir papatya tarlasıyla ayrılmış göğüslerine yerleştir  
Ve esmerliğine bir de, eski bir yangının izlerinin renginde  
Saçlarının yana düşüşüne, onları bölen ikiliğe  
Alnından başlayan ve ayak bileklerinde duran  
Yani senin olmayan, seni bir boşluk gibi saran hüzne 
Yerleştir onu bir kentin parça parça aklında tuttuğun  
Kar taneleri gibi uçuşan  
Ve her gün biraz daha hafifleyen semtlerine  
Yerleştir bu sevdayı her yerine.  
Ekledim ben tattığım her şeyi denizlere  
Bildiğim ne varsa onlar da hep denizlerden   
Sen de bir deniz gibi yerleştir onu istersen  
Sevdayı  
Ve köpüklendir  
Ve yaşlandır ki işte kederi anlamasın  
Ama dur, her deniz yaşlıdır zaten  
Öğrenmez ama öğretir mutluluğu  
Bizim sevdamız da öyledir, iyi şiirler gibi  
Biraz da herkes içindir. 
Ve gelinciğin ikinci tadına benzemeli  
Var eden kendini birincisinden  
Yani bir sevdayı sevgiye dönüştüren.  
Ben şimdi bir yabancı gibi gülümseyen  
Tanımadığın bir ülke gibi  
İçinde yaşamadığın bir zaman gibi  
Tam kendisi gibi mutluluğun   
Beni bekliyorsun  
Ve onu bekliyorsun beni beklerken.  
 
Edip Cansever

19 Nisan 2017 Çarşamba

Söylence

akdeniz gülüşlü bir çocuk olsaydın
ağzının kıyısında gülüşler biriktiren
yüzünde bin bir haylazlıkla sevseydin beni
yüreğinden beyaz kuşlar uçardı yüreğime
dokundukça portakal çiçekleri dökerdi
sevilmekten ürpertili dingin gövden
ah çocuk ah kadın ah sevgili
sözlerin aşkı anımsatsa da
gülüşünde onulmaz acılar gizli.
Haydar Ergülen

13 Nisan 2017 Perşembe



Seyahat
Söğüt ağacı güzeldir.
Fakat trenimiz 
Son istasyona vardığı zaman 
Ben dere olmayı 
Söğüt olmaya 
Tercih ederim

Orhan Veli Kanık

7 Nisan 2017 Cuma

Mendilimde Kan Sesleri

Her yere yetişilir  
Hiçbir şeye geç kalınmaz ama  
Çocuğum beni bağışla  
Ahmet Abi sen de bağışla  
Boynu bükük duruyorsam eğer  
İçimden öyle geldiği için değil  
Ama hiç değil  
Ah güzel Ahmet abim benim  
İnsan yaşadığı yere benzer  
O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer  
Suyunda yüzen balığa  
Toprağını iten çiçeğe  
Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine  
Konyanın beyaz  
Antebin kırmızı düzlüğüne benzer  
Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir  
Denize benzer ki dalgalıdır bakışları  
Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına  
Öylesine benzer ki  
Ve avlularına  
(Bir kuyu halkasıyla sıkıştırılmıştır kalbi)  
Ve sözlerine   
(Yani bir cep aynası alım-satımına belki)  
Ve bir gün birinin adres sormasına benzer  
Sorarken sorarken üzünçlü bir görüntüsüne  
Camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına  
Öyle bir cıgara yakımına, birinin gazoz açmasına  
Minibüslerine, gecekondularına  
Hasretine, yalanına benzer
Anısı işsizliktir
Acısı bilincidir
Bıçağı gözyaşlarıdır kurumakta olan
Gülemiyorsun ya, gülmek
Bir halk gülüyorsa gülmektir
Ne kadar benziyoruz Türkiye'ye Ahmet Abi.
Bir güzel kadeh tutuşun vardı eskiden
Dirseğin iskemleye dayalı
-- Bir vakitler gökyüzüne dayalı, derdim ben --
Cıgara paketinde yazılar resimler
Resimler: cezaevleri
Resimler: özlem
Resimler: eskidenberi
Ve bir kaşın yukarı kalkık
Sevmen acele
Dostluğun çabuk
Bakıyorum da simdi
O kadeh bir küfür gibi duruyor elinde.
Ve zaman dediğimiz nedir ki Ahmet Abi
Biz eskiden seninle
İstasyonları dolaşırdık bir bir
O zamanlar Malatya kokardı istasyonlar
Nazilli kokardı
Ve yağmurdan ıslandıkça Edirne postası
Kıl gibi ince İstanbul yağmurunun altında
Esmer bir kadın sevmiş gibi olurdun sen
Kadının ütülü patiskalardan bir teni
Upuzun boynu
Kirpikleri
Ve sana Ahmet Abi
uzaktan uzaktan domates peynir keserdi sanki
Sofranı kurardı
Elini bir suya koyar gibi kalbinden akana koyardı
Cezaevlerine düşsen cıgaranı getirirdi
Çocuklar doğururdu
Ve o çocukların dünyayı düzeltecek ellerini işlerdi bir dantel gibi
O çocuklar büyüyecek
O çocuklar büyüyecek
O çocuklar...
Bilmezlikten gelme Ahmet Abi
Umudu dürt
Umutsuzluğu yatıştır
Diyeceğim şu ki
Yok olan bir şeylere benzerdi o zaman trenler
Oysa o kadar kullanışlı ki şimdi
Hayalsiz yaşıyoruz nerdeyse
Çocuklar, kadınlar, erkekler
Trenler tıklım tıklım
Trenler cepheye giden trenler gibi
İşçiler
Almanya yolcusu işçiler
Kadınlar
Kimi yolcu, kimi gurbet bekçisi
Ellerinde bavullar, fileler
Kolonyalar, su şişeleri, paketler
Onlar ki, hepsi
Bir tutsak ağaç gibi yanlış yerlere büyüyenler
Ah güzel Ahmet Abim benim
Gördün mü bak
Dağılmış pazar yerlerine benziyor şimdi istasyonlar
Ve dağılmış pazar yerlerine memleket
Gelmiyor içimden hüzünlenmek bile
Gelse de
Öyle sürekli değil
Bir caz müziği gibi gelip geçiyor hüzün
O kadar çabuk
O kadar kısa
İşte o kadar.

Ahmet Abi, güzelim, bir mendil niye kanar
Diş değil, tırnak değil, bir mendil niye kanar
Mendilimde kan sesleri.

Edip Cansever'in sonsuz anısına...


                 

1 Nisan 2017 Cumartesi

doğaldı en az
birden bir çıktığı zaman sıfır kalması kadar
divane misali o duyguyu aramak 
soluğumuzun değdiği her yerde
hissediyor musun?

oysa atladığımız bir şey vardı
aynı şey değildi dokuzdan bir çıkmasıyla
birden bir çıkması
birin birden başka bir şeyi yoktu zira
biri birden alırsan biri arardı
her şey olması gerektiği gibi
anlıyor musun?

pavlov'un köpeğinden halliceyiz
ne zaman yürüsek kadıköy sokaklarında 
buluştuğumuz yerlere gidiyor ayaklarımız
bizim için çalıyor bu sefer çanlar
duyuyor musun?

birbirimizin bedeninde var olmuş iki yokluktuk
iki yokluk olarak yürüyoruz sonuna doğru bu ızdırabın
insanlar ölürmüş
ben ise bu saatten sonra ancak telef olabilirim
biliyor musun?

mart 2017 / beyoğlu

23 Mart 2017 Perşembe

Bu Gel Demektir

Gelme diyorsun
Bu gel demektir
Birazdan güneş doğacak
Dolu dizgin atlılar geçecek yüreğimden
Seni düşüneceğim
Gümüş mahmuzların parlaklığında
Yağmur nal izlerini örtmeden
Sana geleceğim
Bekle beni 


...

Dinsizdim İstanbul'da minareler üstüme yıkıldı,
yoksuldum Kudüs‘te kiliseler kabul etmedi beni.
Gelme diyorsun,
bu gel demektir.
Birazdan akşam olacak,
Rachmaninof‘la bir meyhanede içmeliyim bu gece
sonra sana gelmeliyim
Rachmaninof nereye giderse gitsin


...

Sen bu ayrılıklar için mi yaratıldın söyle
Bu zehir zemberek kederler için mi
Bak bütün orkestralar sustu
Bütün ışıkları söndü dünyanın
Korkma
Haydi uzat ellerini
Geçmiş yılları yeniden yaşayalım bir bir
Bak dinle
Bir seslenen var uzaklardan
Bak dinle
Kader kapıyı çalıyor
Gelme diyorsun
Gelme diyorsun
Bu gel demektir.  


Ümit Yaşar Oğuzcan 

1 Mart 2017 Çarşamba

Kimse Ölmedi

Bekle dedi gitti
Ben beklemedim
O da gelmedi.
Ölüm gibi bir şey oldu
Ama kimse ölmedi.

Özdemir Asaf

Genç adam beklemekten vazgeçti sonunda. Oysa ne yüce bekliyordu; canını 9 ay 15 gün rahminde taşımış da ayrı bir beden olmasını bekliyormuş gibi bekliyordu. Ne umutlu bekliyordu biliyor musun? Gelecek güzel günleri bekler gibi bekliyordu. Nereden geleceğini hep tahmin ederdi. Doğru yöne baktı. Ama gelmeyeceğini hiç tahmin etmemişti.

“Beklemek” dedi, “beklemek”. Güzel olan sadece beklemenin sonu değil, bu eylemin kendisi dahi muazzam bir şey diye düşündü. Ama bunu muazzam yapan beklenenin gelmesiydi, beklemenin muazzamlığı gelmeyeceği şüphesi kalbe düşene kadardı; bilmiyordu, gelmedi.  Tam bunu idrak edeceğini anladığı anda kendini uçurumdan aşağıya bıraktı. Kendini bıraktığı an istediği şey bedeninin boşluğa dalıp zihnini yanına almamaktı; başaramadı. Her şey hiçbir zaman olmayan berraklığıyla zihnindeydi.

İnsanların sağında yürüyemezdi mesela; oysa şimdi razıydı. Çay bardağını tutuşunu garipsediği aklına geldi; çay bardağında bırakılan dudak payı kadar uzak kalamazdı gözlerine; kaldı, tükendi.

                Düşerken ya kolundan tutmasını ya da aklından çıkmasını istiyordu; tutmadı, çıkmadı. Gitgide bedeninin daha da ağırlaştığını hissediyordu. Boşlukta sonsuz hızla ilerlerken rüzgar tüm bedenini sersemletti ama hala her şey pür-i pak zihnindeydi.

                Dibe ulaştığında artık hiçbir şeyin istediği gibi gitmeyeceğini aklından geçirdi, beklemenin muazzamlığı kaybolmuş acı veren bir şey haline gelmişti.
  
                Bir de Karaköy iskelesinde bekleyeyim, hem belki beklerken vapurların iskeleye yanaşmasından ümitlenir, bir de şiir yazarım diye düşündü. Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi.


24 Şubat 2017 Cuma

Eksiklik

Sensiz hiçbir başlangıç yapamadığımı fark ediyorum. Sensiz sanki kürekleri suya değmeyen bir kayığım denizin ortasında, istediğim hiçbir yere gidemiyorum, rotamı yalnızca rüzgarlar çiziyor. Sensiz kalemi ne zaman elime alsam, yeni bir şey üretmektense, sensizliği başka bir şekilde dile getiriyorum. Kısır bir döngünün içindeyim sanki. Elimde gelmeyeceğini gösteren onlarca şey olmasına rağmen, çok ufak bir şey kalıyor kalbimin en dibinde; atamıyorum onu. 

     Bu belki de gidişini algılama meselesi. Ben senden bahsederken “yok” demiyorum mesela, yokluk başka bir şey çünkü. Ben senden bahsederken daima “eksik” diyorum. Çünkü yok olanın, var olmadığı yerde bir yeri yoktur. Karşımda durmayan bir zürafanın bir yeri olmaması gibi mesela. Ama eksiklik farklı, eksik olanın daima onu bekleyen bir yeri vardır. İşte o yerini atamıyorum bir türlü içimden, eksik kalmaya devam ediyorsun…

Edip Cansever der ya bir şiirinde,
“Ben bu kış öyle üşüdüm ki sorma
Oysa güneş pek batmadı senin evinde
Söyle
Ben seni uzun bir yolda yürürken gördüm müydü hiç” diye. İşte öyle bir şey…

İnsanlar hayallerini gerçekleştirmek için yaşarmış; benim hayalim seninle birlikte yaşlanmaktı. Ben bu hayalimi hala gerçekleştirmek için çalışıyorum, seni içimden atamıyorum. Bu hayalin esiri oldum belki. Ama her şeye rağmen ben hayalimi gerçekleştiriyorum. Açıkçası sen bende eksikken biraz zorlanıyorum, çokça da acı çekiyorum.

Bu hayalimi gerçekleştirmeye daha ne kadar devam ederim, vazgeçer miyim inan bilmiyorum. Bu inancı kaybetme meselesi belki de, bazen kendimi inancımı kaybettiğime inandırmaya çalışsam da hemen ardından kendimi kandırmaya çalıştığımın farkına varıyorum.   

İşte bugün, bu hayalimi gerçekleştirme yolunda bir adım daha atıyorum, seninle yaş alıyorum, seninle yaşlanıyorum; doğum günüm kutlu olsun…


Bu da yazının şarkısı olsun o zaman.