Gerçi, kafamı vurdum duvarlara yeisle;
Gerçi, benden kaçtığın zaman yanlış bir hisle, 'Niçin anlaşılmadım? ' diye çok inledimdi. Şimdi kalbim rahattır, şimdi başım serindir... Kalbim ki senin en son sığınacak yerindir Ve tekrar geleceğin günü bekliyor şimdi... Çünkü insanlar yarın isteyince etini, Aradığın lekesiz kardeş muhabbetini, Yalnız benim serseri kalbimde bulacaksın... Maskesi çabuk düşer temiz olmayanların; Nihayet içyüzünü görerek insanların, Göğsüme küçük bir kuş gibi sokulacaksın... Ben ki her şeye dudak büken bir derbederim, Ne kimseye yar olur, ne bahtiyar ederim, Fakat sana her zaman hürmetle tapacağım... Taşlar bile sarsılır duyduklarımı yazsam Ah kardeşim!.. Ben seni hiçbir şey yapamazsam Ebedi yapacağım!.. Ebedi yapacağım!.. (1928)
Sabahattin Ali
|
25 Şubat 2015 Çarşamba
EBEDİ
19 Şubat 2015 Perşembe
Her Ölüm Erken Ölümdür
Yanına vardığımda yatakta öylece yatıyordu, bilinci açıktı.
Yorgunluğu her halinden anlaşılıyordu. Ama sanki bu yorgunluk, üzerine
düzinelerce küfür saydığım o melum hastalıktan değildi. Bebeğiyle ilgilenmekten
yorulan bir anne edası taşıyordu. Oysa hiç çocuğu yoktu. Böyle bir duyguyu hiç
yaşamamışken nasıl oluyordu da bu yorgunluk içinde bu denli haklı bir mutluluk
taşıyordu..?
O’na doğru ilerlerken içten içe utandığımı hatırlıyorum.
Dimdik, sapasağlam, hiçbir makinaya bağlı olmaksızın;
yatakta bitkin ve teferruatlı makinalara bağlı birine doğru yaklaşmak kötü
hissettirmişti bana. Ne yapacağımı bilemedim başlarda.
O’nu gördüğümde sevindiğimi anlatan bir tebessüm belirdi
suratımda. Oysa tam da karşısında dururken “onu gördüğümde sevinmek” dışında
onlarca şey daha hissediyordum. Onlarca his arasında tek olumlu olanı çıkarıp
hemen o hissin kılığına bürünüvermiştim işte. Bu durum da “hastaya moral verme”
ritüelinin tam karşılığıymış, sonradan anladım.
İstemsizce tebessüm ettiğim gibi yine istemsizce elini
tuttum. Elleri çok güzeldi Elleri her zaman çok güzeldi. Sanırım bu nedenle
hemen ellerine yöneldim. Fakat orada ellerinin güzelliğinin önüne geçen başka
bir şey vardı. Çok soğuktu. Ellerine ilk dokunduğunda hissettiğim ilk şey bu
soğukluktu. O kadar soğuktu ki
avuçlarının içinde ellerimin ne kadar sıcak olduğunu fark ettim.
Bundan da
utandım.
Konuşmaya başladık. Sonrası hayatın seyrinde olduğu, onun
iyi göründüğü ve çıkınca neler yapacağımızı konuşarak geçti. Aslında yaptığımız
şey kandırmaya çalışmaktan öte bir şey değildi. Bu da deminki tebessüm gibi
hastaya moral verme çabasıydı elbet ama bu kendiliğinden olan bir şey değildi.
Kandırmaya çalışıyorduk. Ama kandırmaya çalıştığımız esasta kimdi..?
Konuştuğumuz şeylere yavaş yavaş biz de inanıyorduk belki de.
Konuşurken özellikle arada sessizlik olmamasına dikkat
ediyorduk. Sessizlik olur da herkes birbirine bakarsa akıllara neyin geleceğini
belliydi çünkü. Derken artık çıkmamız gerektiğini söyleyen uyarı geldi.
Ayrılırken veda etmedik, edemezdik. Ölümü hatırlatacak
herhangi bir davranışta bulunmamız mümkün değildi. Bunun tek nedeni bu durumu
bilmemesi gerekliliği değildi; biz de inanmak istemiyorduk bu duruma.
Bunun onu
son görüşüm olduğu aklıma getirmek istemediğim bir seçenekti, getirmedim de.
Sonuçta son görüşmemizde ölüm herkesin bildiği ama kimsenin
ağzına almadığı bir gerçek olarak kaldı.
Arkamı döndüğümde yine utandığımı hissediyordum…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)